Bir bayram daha bitti... Yaşanmişların arasında sadece anısı kaldı. Bazen keder veren bazende mutluluk veren acı tatlı yaşanılanlar gibi. Hayat bazen ne kadar acımasız davranıyo insana yada hayat mı insanlarmı olaylarmı tam olarak bilemiyorum. 8 yıl oldu Ankaraya taşınalı daha dün gibi olmasına rağmen . O güne geri dönebilecek olsam tekrar ankaraya tayin istemeyi düşünürmüydüm bilemiyorum ama şu an zor geliyor. Belkide yeni bayramdan çıktığımız için böyle düşünüyorumdur. Özellikle bayramlarda uzaklıktan dolayı içimin daha bir acıdığını hissediyorum. Oysa ki alıştığımı sanıyordum . Ailemle aynı havayı soluyamamak aynı yağmur altında ıslanamamak güneşimizin aynı anda doğup aynı anda batması derin derin nefes aldığımda rüzgarla karışan deniz yosun kokusu . En önemliside kızlarımın yani burcum ve busemin ilk aşık olmalarını yaşadıkları küskünlükler sonrası yorgun ruhlarını genç kız olmaya adım attıkları günlerdeki heyecanlarını ben göremiyorum Kısacası özledim hepsini çok özledim. Oysa ki böyle düşlememiştim ben ablamla kızlarımızı birlikte büyütecektik aynı zamanda birbirimizin en iyi dostu olacaktık. Gene de şanslıyım burada gerçek dost diyebileceğim emoş demoş selva pınar var. Bir tanem göz bebeğim tatlı boncuğum var . Bayramda o da çok mutluydu . Çünkü gezmeğe gitti çünkü evimize misafir geldi . Çocuklar için mutluluğun tarifi ne kadar basit olabiliyor bazen. Küçük aşkım bana hep keşke bizde sihir yapabilseydik der keşke anneciğim keşke yapabilseydik olağanüstü güçlerimiz olsaydı da istediğimiz an özlediklerimizin yanında olabilseydik.